Coaching · Mentoring · Wsparcie w rozwoju

Psychoterapia pomaga pracować z cierpieniem, objawami i utrwalonymi wzorcami, które wyraźnie utrudniają życie. Coaching wspiera porządkowanie celu, rozwój, decyzje, zmianę perspektywy i uruchamianie działania.

Z zewnątrz te dwa procesy mogą wyglądać podobnie — dwie osoby, poufna rozmowa, uważność, emocje. A jednak mają inny cel, inny punkt wyjścia, inny horyzont czasowy i inne granice pracy.

Coaching może być dobrym wyborem, jeśli na co dzień funkcjonujesz względnie stabilnie, masz konkretny temat, cel lub decyzję — chcesz lepiej zrozumieć siebie w tej sytuacji i potrzebujesz uporządkowania, perspektywy i działania.

Psychoterapia może być lepszym wyborem, gdy doświadczasz długotrwałego cierpienia psychicznego, codzienne funkcjonowanie jest wyraźnie utrudnione, wracasz do tych samych bolesnych wzorców albo lęk, obniżony nastrój czy trauma są silne i nawracające.

Jeśli nie masz pewności — dobrym pierwszym krokiem może być rozmowa wstępna z osobą, która jasno określa granice swoich kompetencji.

Wyobraź sobie, że masz do podjęcia decyzję — może zawodową, może osobistą. Nosisz ją ze sobą od tygodni. Rozmawiasz o niej z bliskimi, którzy dają rady. A ty wracasz do domu i dalej nie wiesz, co zrobić.

W coachingu nie chodzi o to, żeby ktoś powiedział ci, co wybrać. Chodzi o to, żeby stworzyć warunki, w których możesz naprawdę usłyszeć własną odpowiedź. Coach zadaje pytania, których nikt ci wcześniej nie zadał. Między pytaniami pojawia się cisza, w której zaczynasz słyszeć siebie wyraźniej.

Ludzie przychodzą z decyzjami, których nie potrafią podjąć. Z poczuciem utknięcia. Z potrzebą postawienia granic. Z prokrastynacją, przeciążeniem, trudnością w komunikacji. Przychodzą też z pytaniami o tożsamość — kim chcę być w nowej roli, na nowym etapie życia.

Coaching może dotyczyć różnych poziomów: od zachowań i umiejętności, przez wartości i przekonania, aż po tożsamość i pytania o sens i kierunek.

Wiele procesów coachingowych jest krótkich i sfokusowanych — dotyczą jednego głównego tematu albo jednego obszaru, który w danym momencie najbardziej zabiera energię.

Długość zależy od tematu, celu, częstotliwości sesji i sposobu pracy. Odpowiedzialny coach nie sprzedaje gwarancji typu „trzy sesje i po sprawie”. Nie chodzi o długość samą w sobie, ale o to, czy proces realnie służy twojej zmianie, decyzji albo rozwojowi.

Proces zaczyna się od sesji wstępnej — służy temu, żeby sprawdzić, czy coaching jest właściwą formą wsparcia. Pierwsza właściwa sesja koncentruje się na doprecyzowaniu celu: po czym poznasz, że ta praca była wartościowa? Co ma się zmienić?

Kolejne sesje służą pogłębianiu tematu. Między sesjami dzieje się bardzo ważna część procesu — to wtedy sprawdzasz w praktyce to, co pojawiło się w rozmowie.

Sesja zamykająca pozwala zobaczyć drogę, którą przeszłaś. Domknięcie procesu pomaga nie tylko zauważyć efekty, ale też świadomie je zintegrować.

Coaching nie jest doradztwem — coach nie mówi ci, jak masz żyć. Nie jest mentoringiem — mentor dzieli się swoim doświadczeniem, coach wspiera cię w wypracowaniu własnych rozwiązań. Nie jest psychoterapią — jeśli temat dotyczy cierpienia psychicznego, etyczny coach powinien to rozpoznać i powiedzieć wprost.

Coaching nie jest też motywacyjnym dopingiem. Nie chodzi o chwilowy zastrzyk energii. Chodzi o większą jasność, lepszy kontakt ze sobą i decyzje, które są naprawdę twoje.

Mentoring to proces wymiany doświadczeń pomiędzy mentorem a mentee. Głównym celem jest wspieranie mentee w zdobywaniu umiejętności, pewności siebie i wiedzy potrzebnej do rozwoju.

W odróżnieniu od coachingu, który koncentruje się na osiąganiu konkretnych celów w krótszym okresie, mentoring zakłada długotrwały rozwój. W coachingu to ty dochodzisz do własnych wniosków. W mentoringu czerpiemy też z mądrości i wglądu mentora.

W mentoringu nie dostajesz tylko teorii. Dostajesz perspektywę kogoś, kto sam przechodził przez to, z czym się mierzysz — ponad 20 lat doświadczenia w biznesie i IT, akredytacja mentorska EMCC Global, certyfikacje eduScrum®, PROSCI i MindSonar®.

W praktyce może to dotyczyć rozwoju w roli Scrum Mastera, Product Ownera czy lidera. Budowania zespołu, także w warunkach pracy zdalnej. Lepszego rozumienia technicznych aspektów IT. Albo budowania osobistej marki zawodowej.

Dla osób, które chcą się rozwijać świadomie, z kimś, kto łączy doświadczenie biznesowe z rozumieniem ludzi. Możesz być liderką przechodzącą zmianę, menedżerem budującym zaufanie w zespole, specjalistką przed ważną decyzją zawodową — albo osobą szukającą wsparcia w układaniu życia na nowo.

W obszarze biznesowym to praca z liderami, Scrum Masterami, Product Ownerami i Agile Coachami. Ale mentoring to także praca nad pewnością siebie, komunikacją, granicami i odwagą do działania w zgodzie ze sobą.

Warto zapytać o kwalifikacje, nurt pracy, rozumienie granic i kodeks etyczny. Ważne jest też to, co dana osoba robi, kiedy widzi, że klient potrzebuje innej formy wsparcia, oraz czy poddaje się superwizji.

Dla coacha punktem odniesienia będą standardy EMCC lub ICF. Dla psychoterapeuty: szkolenie, certyfikacja, superwizja i kodeks etyczny właściwego towarzystwa zawodowego.

To wcale nie musi oznaczać, że trafiłaś źle. Czasem właśnie pierwsza rozmowa z odpowiedzialnym specjalistą pomaga nazwać, jaka forma wsparcia będzie naprawdę właściwa.

Dobrze wybrany coach nie będzie udawał terapeuty. Dobrze wybrany psychoterapeuta nie będzie obiecywał szybkiego naprawienia życia. Profesjonalizm zaczyna się tam, gdzie kończy się pokusa, by być dla klienta wszystkim naraz.

Nie. Samo szukanie wsparcia nie oznacza, że potrzebujesz wieloletniej pracy terapeutycznej. Czasem to, z czym się zmagasz, dotyczy jednego konkretnego obszaru: decyzji, zmiany zawodowej, granic, odwagi do działania, nowej roli.

W takich sytuacjach coaching może być wystarczającą i bardzo wartościową formą wsparcia — krótszą, bardziej skoncentrowaną i nastawioną na to, co chcesz zrozumieć, uporządkować i wdrożyć. Dla wielu osób coaching